maraming nagtatanong hanggang ngayon parin bakit ako nalathala sa pahayagan ng dubai at maraming nagugulat na hindi dahil sa krimen o pagnanakaw. ang katotohanan ay nagnakaw ako. nagnakaw ng larawan, pakiramdam at emosyon tapos konteng laga sa isip sangkapan ng pintura sa karton at ayun na mga maliliit na trabaho ko na na dyaryo. masarap kung masarap may mga nakapansin at nagpapasalamat ako sa kanila. medyo nagtampo lang ako dahil ang mga nag-email sa akin ay mga hindi pa natin kabayan. siguro hindi lang nila nabasa. ngayon ko lang gagawin ito ang magpaliwanag ng painting. hindi ko ginagawa ito sa tanambuhay ko. gagawin ko ito dahil sa mata ng iba ay mga drawing lang ito at portrait. tama ang mga kwento na kailangang nadoon ka talaga para malaman mo ang pakiramdam. hindi madaling magsakripisyo at aamining kong hindi ko kinaya. kaya kung may mga mahal sa buhay kayo na nasa ibang bayan at nagsasakripisyo para sa inyo mahalin nyo sila hindi madaling matulog na unan ang katabi at larawan ang kausapin.

ika nga ng ating bagong pamahalaan sila ang mga bagong bayani. oo sila nga dahil sila ang sinusuong natin sa bagong giyera ng ekonomiya. hindi man sila uuwing sugatan o patay katulad ng totong giyera. pero maraming mga bagay ang unti-unti na nating pinapatay sa kanila. ang makitang lumaki ang anak, ang mayakap ang mga mahal sa buhay, ang makakwentuhan ang mga kaibigan. hindi ko lang maisip na ang sulusyon sa buhay at sinusuportahan pa ng ating pamahalaan na ang sagot sa krisis ng buhay ay paghihiwalay imbis na pagbubuklod. marami akong tanong na hindi ko pa nalalaman ang sagot pero marami rin akong sagot na wala pang nagtatanong.